sobota, 23 lipca 2011

Jim Carrey i jego pingwiny

Dla równowagi, po wczorajszym wpisie o filmach krwistych i strasznych - dzisiaj o kinie familijnym. Oto moja recenzja "Pana Poppera i jego pingwinów", która ukazała się wczoraj w "Dzienniku".


Jim Carrey umacnia swoją pozycję naczelnego klauna Hollywood. Tytułowa rola w filmie "Pan Popper i jego pingwiny" pasuje jak ulał do emploi aktora, z którym – mimo kilku udanych ról dramatycznych – chyba nigdy nie uda mu się zerwać. Bo i nie ma po co, wszak ze świecą szukać aktora o tak elastycznej mimice i podobnym uroku osobistym. I choć pan Popper w jego wykonaniu to kolejny wygadany arogant, Carrey wciąż potrafi dać tej postaci świeżość i młodzieńczą energię.

"Pan Popper i jego pingwiny" podąża utartymi ścieżkami schematów familijnego kina. Musi się zacząć od wyparcia się nieznośnego pupila przez głównego bohatera, który potem stopniowo wykształca w sobie uczucia względem czworonoga (lub, jak w tym przypadku, stadka dwunogów). Wreszcie następuje ingerencja czarnego charakteru, ratunek w ostatniej chwili i szczęśliwe zakończenie. Film Watersa te schematy wypełnia nieźle: dostarcza rodzinnej i kompletnie konwencjonalnej rozrywki, u której podstaw leży wiara w ludzką dobroć, rozumianą w prosty, dziecięcy sposób.

Dalszy ciąg recenzji na stronie "Dziennika".

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Archiwum bloga